Home
> Linda's column
> column - Dansen in de regen
Dansen in de regen...
Vorige week was het weer zover. Een “kettingbrief” in mijn mailbox. Nou ben ik helemaal niet van de kettingbrieven en mijn hand zweefde dan ook al boven “delete”. Goede vrienden weten dat ze mij geen plezier doen met dit soort mails, dus de afzender is hooguit een vage kennis. Ik wist al zonder lezen dat de mail weer zou eindigen met de opdracht hem aan minstens zoveel mensen door te sturen voor geluk. En als je dat niet doet, staat je een hoop ellende te wachten. Hoewel ik niet echt bijgelovig ben, schrik ik toch altijd een beetje van dat soort teksten. Maar ja, om dan zelf ook weer allerlei bekenden lastig te vallen met zo’n belerende mail… Lastige keuze!
Doorsturen of niet, dat is de keuze...
Nou hebben wij de laatste tijd zakelijk niet veel geluk gehad. De overheid kwam steeds opnieuw met nieuwe regelgeving die het moeilijk maakt een bedrijf zoals HIN te laten bestaan, laat staan winstgevend te houden. De kredietcrisis kwam daar nog overheen. Om ons heen zagen we de gevolgen hiervan al een hele tijd. Veel bedrijven in de branche moesten de deuren al eerder sluiten. Dus hebben we andere activiteiten gestart, het call center anders ingezet en de buitendienst ingekrompen. Kortom, we hebben ontelbare maatregelen genomen om het te redden, zonder in te leveren op de kwaliteit die we onze klanten willen blijven bieden. We hebben gestuurd wat we konden en gevochten voor wat we waard zijn. Maar het was niet goed genoeg en het einde van het bedrijf zoals dat nu bijna 13 jaar bestaat, lijkt nabij. We hebben het er veel over gehad de laatste weken. Wat hadden we anders kunnen of moeten doen. Maar we kunnen echt niets bedenken… met name de nachten bieden genoeg stof om over te piekeren. En midden in die donkere uurtjes besluipt je dan toch ook de gedachte…..”Het zou toch niet. Al die voorspelde ellende. Had ik misschien toch die mailtjes door moeten sturen?”
Nou hebben wij de laatste tijd zakelijk niet veel geluk gehad. De overheid kwam steeds opnieuw met nieuwe regelgeving die het moeilijk maakt een bedrijf zoals HIN te laten bestaan, laat staan winstgevend te houden. De kredietcrisis kwam daar nog overheen. Om ons heen zagen we de gevolgen hiervan al een hele tijd. Veel bedrijven in de branche moesten de deuren al eerder sluiten. Dus hebben we andere activiteiten gestart, het call center anders ingezet en de buitendienst ingekrompen. Kortom, we hebben ontelbare maatregelen genomen om het te redden, zonder in te leveren op de kwaliteit die we onze klanten willen blijven bieden. We hebben gestuurd wat we konden en gevochten voor wat we waard zijn. Maar het was niet goed genoeg en het einde van het bedrijf zoals dat nu bijna 13 jaar bestaat, lijkt nabij. We hebben het er veel over gehad de laatste weken. Wat hadden we anders kunnen of moeten doen. Maar we kunnen echt niets bedenken… met name de nachten bieden genoeg stof om over te piekeren. En midden in die donkere uurtjes besluipt je dan toch ook de gedachte…..”Het zou toch niet. Al die voorspelde ellende. Had ik misschien toch die mailtjes door moeten sturen?”
Mooie herinneringen
Vandaar dat ik vorige week besloot het mailtje toch maar te lezen. Je weet immers maar nooit… Het ging over een meisje dat met haar moeder werd overvallen door de regen. Ze schuilden samen met een aantal andere mensen. Iedereen was boos en chagrijnig en had haast. Maar zij wilde juist de regen inrennen en haar moeder gaf uiteindelijk toe. Dat bracht weer een glimlach op het gezicht van alle omstanders. Inderdaad, weer een belerend verhaal. Maar op mijn lijf geschreven. Ook ik heb zo’n gekke moeder. Als vroeger na een drukkende warme dag het onweer losbarstte, rende ze met ons de tuin in, hief haar gezicht omhoog in de stortbui en riep: “Heerlijk schoon en fris wordt alles weer.” Ik kan me herinneren dat ik met haar en mijn broer in de tuin danste en dat we geen droge draad meer aan ons lijf hadden. Ik herinner me ook het tevreden gevoel dat ik had als ik me na zo’n regendans, nog nahijgend van alle inspanningen, droogwreef met een zachte handdoek die heerlijk rook. Een mooie herinnering.
Vandaar dat ik vorige week besloot het mailtje toch maar te lezen. Je weet immers maar nooit… Het ging over een meisje dat met haar moeder werd overvallen door de regen. Ze schuilden samen met een aantal andere mensen. Iedereen was boos en chagrijnig en had haast. Maar zij wilde juist de regen inrennen en haar moeder gaf uiteindelijk toe. Dat bracht weer een glimlach op het gezicht van alle omstanders. Inderdaad, weer een belerend verhaal. Maar op mijn lijf geschreven. Ook ik heb zo’n gekke moeder. Als vroeger na een drukkende warme dag het onweer losbarstte, rende ze met ons de tuin in, hief haar gezicht omhoog in de stortbui en riep: “Heerlijk schoon en fris wordt alles weer.” Ik kan me herinneren dat ik met haar en mijn broer in de tuin danste en dat we geen droge draad meer aan ons lijf hadden. Ik herinner me ook het tevreden gevoel dat ik had als ik me na zo’n regendans, nog nahijgend van alle inspanningen, droogwreef met een zachte handdoek die heerlijk rook. Een mooie herinnering.
Er zal altijd regen zijn...
Het toeval wil dat een dag later zo’n historische regenbui werd voorspeld. En dus ben ik in de voetsporen van mijn moeder getreden en ben met onze oudste zoons de tuin in gerend. We hebben met z’n drieën staan dansen in de regen. Hun opgetogen stemmetjes en gelukkige lach lieten me even alle zorgen vergeten. Toen ik later die zachte lijfjes droogwreef met een heerlijk ruikende handdoek, voelde ik weer even vlinders in mijn buik van geluk. En dus heb ik me voorgenomen om te blijven dansen in de regen.
Het toeval wil dat een dag later zo’n historische regenbui werd voorspeld. En dus ben ik in de voetsporen van mijn moeder getreden en ben met onze oudste zoons de tuin in gerend. We hebben met z’n drieën staan dansen in de regen. Hun opgetogen stemmetjes en gelukkige lach lieten me even alle zorgen vergeten. Toen ik later die zachte lijfjes droogwreef met een heerlijk ruikende handdoek, voelde ik weer even vlinders in mijn buik van geluk. En dus heb ik me voorgenomen om te blijven dansen in de regen.
Het hoofd bieden aan de toekomst
We kunnen niets veranderen aan het zakelijk onweer dat ons na alle mooie zonnige dagen treft. Maar we kunnen wel kiezen hoe we daar mee omgaan. We kruipen niet weg in een hoekje om te schuilen. We heffen ons gezicht op naar de regen en pakken na het noodweer op waar we mee verder kunnen. Met een frisse blik en nieuwe energie. Het is nog te vroeg om te kunnen zeggen hoe precies. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat we kunnen vasthouden wat belangrijk is. Aan wat werkelijk van belang is: interesse in mensen, marktkennis, inlevingsvermogen, de wil om mensen daadwerkelijk te helpen en een hart voor je klanten, hangt immers geen prijskaartje. Het kan de basis vormen voor een nieuw begin, aangepast aan de huidige regelgeving en juist een oplossing biedend voor iedereen die getroffen wordt door de kredietcrisis. We gaan proberen daar weer iets goeds mee te doen.
We kunnen niets veranderen aan het zakelijk onweer dat ons na alle mooie zonnige dagen treft. Maar we kunnen wel kiezen hoe we daar mee omgaan. We kruipen niet weg in een hoekje om te schuilen. We heffen ons gezicht op naar de regen en pakken na het noodweer op waar we mee verder kunnen. Met een frisse blik en nieuwe energie. Het is nog te vroeg om te kunnen zeggen hoe precies. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat we kunnen vasthouden wat belangrijk is. Aan wat werkelijk van belang is: interesse in mensen, marktkennis, inlevingsvermogen, de wil om mensen daadwerkelijk te helpen en een hart voor je klanten, hangt immers geen prijskaartje. Het kan de basis vormen voor een nieuw begin, aangepast aan de huidige regelgeving en juist een oplossing biedend voor iedereen die getroffen wordt door de kredietcrisis. We gaan proberen daar weer iets goeds mee te doen.
En dat mailtje?
Hoe mooi het verhaaltje ook is, de delete-knop was snel gevonden. Ik ga mijn vrienden niet belasten met de keuze tussen geluk en ongeluk. Ik kan me ook niet voorstellen dat geluk of ellende afhankelijk kan zijn van het al dan niet doorsturen van een mailtje. Ik heb geleerd dat je geluk in jezelf vindt. Dat niemand het je kan geven, of kan afnemen. Geluk is niet het resultaat van een aantal grote externe factoren. Geluk is wat je, als je goed oplet, elke dag kunt vinden in kleine dingen. Ik heb geen mailtjes nodig die me daaraan helpen herinneren. Die wetenschap zit in mijn hart. En dat gaat ons de komende tijd helpen zo goed mogelijk door het noodweer heen te komen.
Hoe mooi het verhaaltje ook is, de delete-knop was snel gevonden. Ik ga mijn vrienden niet belasten met de keuze tussen geluk en ongeluk. Ik kan me ook niet voorstellen dat geluk of ellende afhankelijk kan zijn van het al dan niet doorsturen van een mailtje. Ik heb geleerd dat je geluk in jezelf vindt. Dat niemand het je kan geven, of kan afnemen. Geluk is niet het resultaat van een aantal grote externe factoren. Geluk is wat je, als je goed oplet, elke dag kunt vinden in kleine dingen. Ik heb geen mailtjes nodig die me daaraan helpen herinneren. Die wetenschap zit in mijn hart. En dat gaat ons de komende tijd helpen zo goed mogelijk door het noodweer heen te komen.
