Home
> Linda's column
> column - Een nieuwe dag
Een nieuwe dag...
Vorige week hebben we de eerste verjaardag van onze jongste zoon gevierd. Het was een dag met slingers, kaarsjes, ballonnen en taart. Zoals een kinderverjaardag hoort te zijn. Een dag waarop de grote broers van 4 en 2 jaar met opbollende wangen enthousiast het ene kaarsje op de taart uitbliezen en hielpen met het uitpakken van kadootjes. Martijntje was het stralende middelpunt en genoot van alle aandacht!
Een bewogen jaar
’s-Avonds in bed praatten we nog even na. En zoals dat de laatste tijd vaker gebeurt, ging het niet alleen over de afgelopen dag, maar met name over het jaar dat achter ons ligt. Het was een bewogen jaar… Niet alleen het eerste jaar van onze kleine man, maar helaas ook het laatste jaar van het bedrijf waar Frits 13 jaar hard aan gebouwd had. Een verdrietig jaar, waarin het ondanks keihard werken en knokken niet gelukt is HIN te laten voortbestaan in de vorm die het had. Wat het extra zuur maakt is dat het niet de kredietcrisis was die uiteindelijk heeft gezorgd dat we het niet hebben gered. Met “alleen maar” de crisis hadden we rekening gehouden. Helaas kwam de overheid met zoveel nieuwe regelgeving dat er niet meer bij te sturen was. Vorig jaar zomer kwam de dag dat er geen oplossing meer bleek te zijn. Een buitendienst van 30 mensen met daarbij een call-center dat voor hen agendabeheer en kwaliteitscontroles deed, werd te duur in de huidige economie. We hebben nog geprobeerd afspraken te verkopen, te bellen voor goede doelen en dat lukte! Ook andere initiatieven kwamen van de grond. Frits en ik werkten 24 uur per dag en meer. En ook onze werknemers gingen ervoor. Petje af voor wat iedereen in die tijd voor elkaar kreeg!
’s-Avonds in bed praatten we nog even na. En zoals dat de laatste tijd vaker gebeurt, ging het niet alleen over de afgelopen dag, maar met name over het jaar dat achter ons ligt. Het was een bewogen jaar… Niet alleen het eerste jaar van onze kleine man, maar helaas ook het laatste jaar van het bedrijf waar Frits 13 jaar hard aan gebouwd had. Een verdrietig jaar, waarin het ondanks keihard werken en knokken niet gelukt is HIN te laten voortbestaan in de vorm die het had. Wat het extra zuur maakt is dat het niet de kredietcrisis was die uiteindelijk heeft gezorgd dat we het niet hebben gered. Met “alleen maar” de crisis hadden we rekening gehouden. Helaas kwam de overheid met zoveel nieuwe regelgeving dat er niet meer bij te sturen was. Vorig jaar zomer kwam de dag dat er geen oplossing meer bleek te zijn. Een buitendienst van 30 mensen met daarbij een call-center dat voor hen agendabeheer en kwaliteitscontroles deed, werd te duur in de huidige economie. We hebben nog geprobeerd afspraken te verkopen, te bellen voor goede doelen en dat lukte! Ook andere initiatieven kwamen van de grond. Frits en ik werkten 24 uur per dag en meer. En ook onze werknemers gingen ervoor. Petje af voor wat iedereen in die tijd voor elkaar kreeg!
Onmacht en verdriet
Alleen was het voor iedereen crisis. Al snel bleek dat derden de rekeningen voor deze nieuwe initiatieven niet betaalden. En dan gaat het snel: met veel minder mensen in de buitendienst, zijn er ook binnen minder mensen nodig. En het pand waar je zit wordt dan ook al snel te groot en vooral te duur. Kortom: ons prachtige bedrijf, waar veel mensen met plezier al jaren werkten, moest een andere vorm krijgen. En snel! Dat betekende afscheid nemen van veel mensen die zich altijd hadden ingezet voor HIN. En dat doet onnoemelijk veel pijn. Gelukkig realiseerden veel van hen zich dat we tot het uiterste waren gegaan om dit niet te hoeven doen. We kregen hartverwarmende reacties van werknemers die zagen hoe hard we geknokt hebben en hoe ver we gegaan zijn. Maar helaas ook verwijten. Heel begrijpelijk overigens, want je baan verliezen ten tijde van een crisis is verschrikkelijk. Je kunt en wilt je op zo’n moment niet verdedigen. Maar pijn doet het wel!
Alleen was het voor iedereen crisis. Al snel bleek dat derden de rekeningen voor deze nieuwe initiatieven niet betaalden. En dan gaat het snel: met veel minder mensen in de buitendienst, zijn er ook binnen minder mensen nodig. En het pand waar je zit wordt dan ook al snel te groot en vooral te duur. Kortom: ons prachtige bedrijf, waar veel mensen met plezier al jaren werkten, moest een andere vorm krijgen. En snel! Dat betekende afscheid nemen van veel mensen die zich altijd hadden ingezet voor HIN. En dat doet onnoemelijk veel pijn. Gelukkig realiseerden veel van hen zich dat we tot het uiterste waren gegaan om dit niet te hoeven doen. We kregen hartverwarmende reacties van werknemers die zagen hoe hard we geknokt hebben en hoe ver we gegaan zijn. Maar helaas ook verwijten. Heel begrijpelijk overigens, want je baan verliezen ten tijde van een crisis is verschrikkelijk. Je kunt en wilt je op zo’n moment niet verdedigen. Maar pijn doet het wel!
Afscheid...
Het moment dat we tijdens een lunch afscheid namen van alle callcenter medewerkers zal ik nooit vergeten. Ik stond met een grote brok in mijn keel, tranen in mijn ogen en een baby op mijn heup te kijken naar de laatste gezamenlijke lunch in ons Lounge Oordt. De plek waar we altijd heerlijk konden lunchen en bijkletsen, waar we op vrijdag borrelden, feestjes vierden en waar Sinterklaas elk jaar voor alle kinderen kadootjes bracht. De plek waar onze oudste twee mannetjes eerst rondkropen en later rondliepen. Gezellig kletsend met alle medewerkers die ze inmiddels goed kenden. Het voelde als familie. HIN was altijd een verlengde van ons gezin. Maar de baby op mijn heup zou dit nooit meer meemaken. Alle “familie” die daar zat te lunchen zou uitvliegen. En ik kon alleen maar hopen dat ze snel een fijne nieuwe werkplek zouden vinden. Met natuurlijk hulp en referenties van ons, maar meer konden we niet doen…
Het moment dat we tijdens een lunch afscheid namen van alle callcenter medewerkers zal ik nooit vergeten. Ik stond met een grote brok in mijn keel, tranen in mijn ogen en een baby op mijn heup te kijken naar de laatste gezamenlijke lunch in ons Lounge Oordt. De plek waar we altijd heerlijk konden lunchen en bijkletsen, waar we op vrijdag borrelden, feestjes vierden en waar Sinterklaas elk jaar voor alle kinderen kadootjes bracht. De plek waar onze oudste twee mannetjes eerst rondkropen en later rondliepen. Gezellig kletsend met alle medewerkers die ze inmiddels goed kenden. Het voelde als familie. HIN was altijd een verlengde van ons gezin. Maar de baby op mijn heup zou dit nooit meer meemaken. Alle “familie” die daar zat te lunchen zou uitvliegen. En ik kon alleen maar hopen dat ze snel een fijne nieuwe werkplek zouden vinden. Met natuurlijk hulp en referenties van ons, maar meer konden we niet doen…
Andere tijden...
Ook voor ons veranderde er veel. Ook wij stonden immers op de loonlijst van HIN. Zonder inkomen moesten de kinderen van de crèche en werd ik zomaar huismoeder. Iets waarvan ik altijd had gezegd dat het niets voor mij was. Dat was op zijn zachtst gezegd toch even wennen. Frits moest orde op zaken stellen. En ook dat was op zijn zachtst gezegd niet leuk. Een toekomst in de financiële dienstverlening lokte steeds minder. Maar alles werd afgehandeld en langzaam werden de dagen weer wat normaler. Een deel van het pand is inmiddels verhuurd. HIN heeft nu kantoorruimte aan de achterzijde van het pand. Veel oud-werknemers hebben een nieuwe werkplek gevonden en ook dat deed ons goed.
Ook voor ons veranderde er veel. Ook wij stonden immers op de loonlijst van HIN. Zonder inkomen moesten de kinderen van de crèche en werd ik zomaar huismoeder. Iets waarvan ik altijd had gezegd dat het niets voor mij was. Dat was op zijn zachtst gezegd toch even wennen. Frits moest orde op zaken stellen. En ook dat was op zijn zachtst gezegd niet leuk. Een toekomst in de financiële dienstverlening lokte steeds minder. Maar alles werd afgehandeld en langzaam werden de dagen weer wat normaler. Een deel van het pand is inmiddels verhuurd. HIN heeft nu kantoorruimte aan de achterzijde van het pand. Veel oud-werknemers hebben een nieuwe werkplek gevonden en ook dat deed ons goed.
De waarde van tevreden klanten
Gelukkig hebben onze klanten weinig hinder ondervonden van deze rumoerige tijden. Service heeft altijd hoog in ons vaandel gestaan. En dat blijkt nu zijn vruchten af te werpen. Want we krijgen steeds meer telefoontjes van klanten. En van bekenden van klanten. Het advies zoals HIN dat geeft blijkt toch bijzonder gewaardeerd te worden. In tijden van economische crisis is men blijkbaar op zoek naar kwaliteit. Naar advies met meerwaarde. Blijkbaar biedt HIN toch iets waar mensen naar op zoek zijn. Het feit dat we de mens altijd centraal hebben gesteld, geeft ons bestaansrecht. Ook, of misschien juist, in deze moeilijke tijden. Inmiddels zijn er, naast Frits, weer een paar adviseurs aan het werk. En we krijgen ontzettend fijne reacties van klanten. Dat geeft ons heel veel vertrouwen in de toekomst. En daarmee komt het werkplezier terug. Want ondanks alles hebben we een prachtig vak. Een vak waarin we mensen daadwerkelijk kunnen helpen. Frits komt weer thuis met lichtjes in zijn ogen: “ het was zo’n leuk gesprek!” En “ik kan daadwerkelijk iets voor deze mensen betekenen!”. Het is lang geleden dat de voldoening over een goed advies niet werd overschaduwd door zorgen. Het is nog een beetje onwennig dat het gewoon weer ongecompliceerd leuk is op het werk.
Het was een zwaar jaar…
Gelukkig hebben onze klanten weinig hinder ondervonden van deze rumoerige tijden. Service heeft altijd hoog in ons vaandel gestaan. En dat blijkt nu zijn vruchten af te werpen. Want we krijgen steeds meer telefoontjes van klanten. En van bekenden van klanten. Het advies zoals HIN dat geeft blijkt toch bijzonder gewaardeerd te worden. In tijden van economische crisis is men blijkbaar op zoek naar kwaliteit. Naar advies met meerwaarde. Blijkbaar biedt HIN toch iets waar mensen naar op zoek zijn. Het feit dat we de mens altijd centraal hebben gesteld, geeft ons bestaansrecht. Ook, of misschien juist, in deze moeilijke tijden. Inmiddels zijn er, naast Frits, weer een paar adviseurs aan het werk. En we krijgen ontzettend fijne reacties van klanten. Dat geeft ons heel veel vertrouwen in de toekomst. En daarmee komt het werkplezier terug. Want ondanks alles hebben we een prachtig vak. Een vak waarin we mensen daadwerkelijk kunnen helpen. Frits komt weer thuis met lichtjes in zijn ogen: “ het was zo’n leuk gesprek!” En “ik kan daadwerkelijk iets voor deze mensen betekenen!”. Het is lang geleden dat de voldoening over een goed advies niet werd overschaduwd door zorgen. Het is nog een beetje onwennig dat het gewoon weer ongecompliceerd leuk is op het werk.
Het was een zwaar jaar…
Nieuwe lente een nieuw begin
Maar op deze dag in begin april hebben we aan de lente mogen ruiken. Zoals elk jaar de belofte van een nieuw begin. Aan de bomen zien we het prille groen voorzichtig verschijnen en links en rechts ontdekken we de eerste bloesems. Tijd om af te sluiten wat geweest is. En vooral tijd om met frisse moed te beginnen aan een nieuwe fase in ons leven. Met een bedrijf dat er totaal anders uitziet dan de afgelopen 13 jaar. Maar waarin de normen, waarden en dienstverlening waarin wij geloven overeind zijn gebleven. Een bedrijf dat, last but not least, blijkt te kunnen rekenen op de steun van fantastische klanten.
Als we zo samen het afgelopen jaar evalueren, komen we op het punt waar ik al vaker over schreef. Is geluk maakbaar? Wij zijn ervan overtuigd dat het zo is. Binnen HIN heeft iedereen veel gegeven om te komen waar we nu zijn. We hebben hard gewerkt om weer plezier in ons werk te kunnen hebben. Want uiteindelijk maakt dat toch voor een groot deel ons geluk. Dat plezier en dus dat geluk, komt uit onszelf. Dat gaat niet vanzelf. Daar moet je best hard voor werken. Maar uiteindelijk maakt dat het wel de moeite waard! !
Maar op deze dag in begin april hebben we aan de lente mogen ruiken. Zoals elk jaar de belofte van een nieuw begin. Aan de bomen zien we het prille groen voorzichtig verschijnen en links en rechts ontdekken we de eerste bloesems. Tijd om af te sluiten wat geweest is. En vooral tijd om met frisse moed te beginnen aan een nieuwe fase in ons leven. Met een bedrijf dat er totaal anders uitziet dan de afgelopen 13 jaar. Maar waarin de normen, waarden en dienstverlening waarin wij geloven overeind zijn gebleven. Een bedrijf dat, last but not least, blijkt te kunnen rekenen op de steun van fantastische klanten.
Als we zo samen het afgelopen jaar evalueren, komen we op het punt waar ik al vaker over schreef. Is geluk maakbaar? Wij zijn ervan overtuigd dat het zo is. Binnen HIN heeft iedereen veel gegeven om te komen waar we nu zijn. We hebben hard gewerkt om weer plezier in ons werk te kunnen hebben. Want uiteindelijk maakt dat toch voor een groot deel ons geluk. Dat plezier en dus dat geluk, komt uit onszelf. Dat gaat niet vanzelf. Daar moet je best hard voor werken. Maar uiteindelijk maakt dat het wel de moeite waard! !
Een dagelijkse reminder
En mochten we dat af en toe in de drukte van alle dag vergeten, dan hebben we drie kleine mannetjes die ons daaraan helpen herinneren. Onze prachtige zoons die gretig aan elke nieuwe dag beginnen. Vol verwachting over wat deze nieuwe dag hen zal brengen. In het volste vertrouwen dat het een leuke dag gaat worden. Omdat ze daar zelf voor gaan zorgen! Een prachtig voorbeeld, dat deze papa en mama met liefde volgen…
En mochten we dat af en toe in de drukte van alle dag vergeten, dan hebben we drie kleine mannetjes die ons daaraan helpen herinneren. Onze prachtige zoons die gretig aan elke nieuwe dag beginnen. Vol verwachting over wat deze nieuwe dag hen zal brengen. In het volste vertrouwen dat het een leuke dag gaat worden. Omdat ze daar zelf voor gaan zorgen! Een prachtig voorbeeld, dat deze papa en mama met liefde volgen…
